Një artikull i fundit nga terapisti Sam Louie hedh dritë mbi një temë të ndjeshme, por shumë të përhapur në disa kultura: mënyrën se si kërkohet falje brenda familjes dhe ndikimin që kjo ka në shëndetin emocional të fëmijëve.
Sipas Louie, në shumë familje aziatike, ndjenjat dhe pendesa shpesh nuk shprehen drejtpërdrejt me fjalë, por përmes gjesteve të heshtura—si p.sh. një pjatë me fruta të prera. Edhe pse këto veprime mbartin kujdes dhe dashuri, ato shpesh nuk mjaftojnë për të shëruar plotësisht plagët emocionale, pasi mungon një element kyç: pranimi verbal i gabimit.
Ai sjell një shembull personal nga një udhëtim familjar, ku bashkëshortja e tij i kërkoi falje djalit 10-vjeçar pasi e quajti “budalla” në një moment nervozizmi. Në vend që ta injoronte situatën, ajo u ul në nivelin e tij dhe i kërkoi falje me fjalë të qarta, duke sqaruar se kishte gabuar dhe se nuk duhej ta kishte ofenduar.
Ky veprim i thjeshtë pati një efekt të menjëhershëm: djali u qetësua dhe situata u zgjidh pa pasoja të mëtejshme.
Louie thekson se një kërkim faljeje i tillë nuk është shenjë dobësie apo “humbje fytyre”, siç mund të perceptohet në disa kultura tradicionale, por përkundrazi, është një mënyrë për të ndërtuar besim dhe lidhje më të forta me fëmijët.
Duke përdorur fjalë si “më fal”, “gabova” apo “e di që të lëndova”, prindërit ndihmojnë fëmijët të ndihen të dëgjuar dhe të kuptuar. Kjo ndan identitetin e fëmijës nga veprimi i tij, duke shmangur turpin toksik dhe duke nxitur rritje të shëndetshme emocionale.
Mesazhi kryesor është i qartë: gjestet janë të rëndësishme, por fjalët kanë fuqi shëruese. Dhe ndonjëherë, një “më fal” i sinqertë vlen më shumë se çdo pjatë me fruta.