Terapia shpesh synon të lehtësojë simptomat e depresionit, ankthit, zemërimit dhe shqetësimeve të tjera psikologjike. Por për personat që jetojnë me sëmundje ose dhimbje kronike, ky fokus mund të mos jetë gjithmonë i mjaftueshëm.
Ekspertët theksojnë se simptomat e sëmundjeve kronike jo gjithmonë zhduken, pasi bëhet fjalë për gjendje afatgjata. Përqendrimi i tepruar vetëm te reduktimi i simptomave mund t’i bëjë pacientët të ndihen të fajësuar, të zhgënjyer ose pa shpresë, sidomos kur gjendja e tyre nuk përmirësohet pavarësisht përpjekjeve.
Në këto raste, qëllimi i terapisë duhet të jetë përmirësimi i cilësisë së jetës, edhe kur simptomat vazhdojnë të jenë të pranishme. Personat me sëmundje kronike kanë nevojë të ndihen të besuar, të pranuar dhe të sigurt se nuk janë fajtorë për gjendjen e tyre shëndetësore.
Një terapiste dhe trajnuese, e cila ka përjetuar vetë jetën me sëmundje kronike, vëren se shumë pacientë raportojnë përvoja lënduese në terapi. Sipas saj, edhe deklarata në dukje të pafajshme, si sugjerimet e pakërkuara për “shërim”, mund të krijojnë përshtypjen se pacienti nuk po bën mjaftueshëm për shëndetin e tij.
Ajo rendit shtatë parime që terapistët duhet të kenë parasysh gjatë punës me klientë që përballen me sëmundje kronike.
Së pari, trupi duhet të përfshihet në procesin terapeutik. Sëmundja kronike mund të përjetohet si traumë e vazhdueshme për trupin dhe shmangia e kësaj përvoje mund ta thellojë shkëputjen e pacientit nga vetja.
Së dyti, terapistët këshillohen të shmangin dhënien e këshillave të pakërkuara. Pacientët shpesh përballen me pyetje të vazhdueshme për trajtimet që kanë provuar, gjë që mund të forcojë ndjenjën se nuk po bëjnë sa duhet.
Një tjetër element i rëndësishëm është krijimi i një plani për ditët kur simptomat përkeqësohen. Fleksibiliteti për seancat online, anulimet e vonuara ose ndryshimet e minutës së fundit mund të krijojë më shumë siguri në marrëdhënien terapeutike.
Po ashtu, mendimet negative për trupin nuk duhet të kundërshtohen automatikisht. Në disa raste, ato burojnë nga përvoja reale e pacientit dhe kanë nevojë për mirëkuptim, jo domosdoshmërisht për riformulim.
Rregullimi i sistemit nervor, ushtrimet e ndërgjegjësimit dhe teknikat e tokëzimit mund të jenë të dobishme, por duhet të përdoren me pëlqimin e pacientit dhe në momentin kur ai ndihet i sigurt.
Ekspertët nënvizojnë gjithashtu se pranimi i sëmundjes kronike nuk nënkupton dorëzim. Pranimi i realitetit të momentit mund ta ndihmojë personin të dalë nga mohimi dhe të rindërtojë lidhjen me trupin dhe jetën e tij.
Në fund, terapia duhet të krijojë hapësirë edhe për pikëllimin. Personat me sëmundje kronike mund të vajtojnë jetën që kishin më parë, të tashmen që nuk përputhet me pritshmëritë dhe të ardhmen që mund të kenë imagjinuar ndryshe.
Mesazhi kryesor është i qartë: besimi në përvojën e një personi me trupin e tij mund të jetë një nga format më të fuqishme të mbështetjes terapeutike.