Një raport i ri, i cituar nga HR Dive, sugjeron se kompensimi total — paga, bonuset, përfitimet dhe stimujt e tjerë financiarë , nuk është i mjaftueshëm për të krijuar angazhim të thellë te punonjësit.
Edhe pse pagesa e drejtë dhe paketat e mira të përfitimeve mbeten të rëndësishme për tërheqjen dhe mbajtjen e stafit, ato nuk përcaktojnë domosdoshmërisht nëse një punonjës e konsideron punën e tij kuptimplotë, sfiduese apo motivuese.
Kjo ide lidhet me teorinë e dy faktorëve të psikologut Frederick Herzberg, e prezantuar në vitin 1959. Sipas tij, disa elemente të punës, si paga, siguria në vendin e punës, politikat e kompanisë dhe kushtet e punës, ndihmojnë në shmangien e pakënaqësisë, por nuk krijojnë automatikisht motivim.
Në anën tjetër, faktorët që nxisin angazhimin lidhen më shumë me vetë natyrën e punës: ndjenja e arritjes, vlerësimi, përgjegjësia, mundësia për zhvillim profesional dhe puna me kuptim.
Ekspertët theksojnë se një punonjës mund të jetë i kënaqur me pagën dhe përfitimet, por njëkohësisht të ndihet i mërzitur, i lodhur emocionalisht ose i shkëputur nga puna e përditshme. Po ashtu, dikush mund ta gjejë punën shumë tërheqëse dhe kuptimplotë, por të mos jetë i kënaqur me kompensimin.
Për këtë arsye, kompanitë që synojnë të rrisin angazhimin e stafit nuk duhet të fokusohen vetëm te rritja e pagave, bonuset apo nismat e mirëqenies. Sipas analizës, rëndësi të veçantë kanë autonomia, sfidat e përshtatshme, mundësitë për rritje, ndjenja e kompetencës dhe lidhja sociale në vendin e punës.
Një pagë më e mirë mund ta bëjë një vend pune më të pranueshëm, por nuk garanton lidhje psikologjike me punën. Në thelb, kompensimi mund të ulë pakënaqësinë, ndërsa angazhimi krijohet nga mënyra se si punonjësit e përjetojnë vetë punën e tyre.