Në një debat politik të polarizuar, qëndrimi i moderuar mund të mos shërbejë gjithmonë si urë lidhëse. Një seri studimesh në Shtetet e Bashkuara sugjeron se personat me bindje të forta politike priren t’i shohin të moderuarit si më të afërt me kundërshtarët sesa me grupin e tyre.
Gjetjet janë trajtuar nga psikologu Art Markman në një artikull të publikuar më 8 tetor në Psychology Today. Ai i referohet kërkimeve të Giulia Maimone dhe Craig McKenzie, të publikuara në revistën shkencore Journal of Experimental Psychology: General.
Në një nga studimet, studiuesit shqyrtuan mënyrën se si personat me qëndrime të forta për abortin vlerësonin pozicionet e të tjerëve. Pjesëmarrësve iu paraqitën si qëndrime të vendosura pro ose kundër abortit, ashtu edhe pozicione të ndërmjetme, si lejimi i tij vetëm gjatë tetë javëve të para të shtatzënisë.
Rezultatet treguan një prirje të kundërt mes dy grupeve: mbështetësit e fortë të së drejtës për abort i perceptonin të moderuarit si më të afërt me kundërshtarët e abortit, ndërsa kundërshtarët e fortë i shihnin ata si më të afërt me mbështetësit e tij.
Pra, i njëjti qëndrim i moderuar interpretohej nga secila palë si një afrim me kampin kundërshtar.
Studimet e tjera treguan se kjo prirje ishte më e theksuar kur çështja kishte rëndësi të fortë morale për pjesëmarrësit ose perceptohej si kërcënuese. Sa më i fortë reagimi emocional, aq më e madhe ishte prirja për ta konsideruar të moderuarin si pjesë të grupit tjetër.
Një tjetër eksperiment, mbi qëndrimet ndaj Izraelit dhe Palestinës, ndihmoi në shpjegimin e këtij perceptimi. Pjesëmarrësit vlerësuan dy lloje pozicionesh të moderuara: një që tregonte mirëkuptim për këndvështrimet e të dyja palëve dhe një që shprehte kundërshtim ndaj të dyjave.
Personat që shfaqnin mirëkuptim për të dyja palët perceptoheshin nga secili grup si më të afërt me kundërshtarin. Ndërsa ata që kundërshtonin të dyja palët vlerësoheshin nga të dy grupet si të moderuar.
Sipas interpretimit të paraqitur në artikull, kjo sugjeron se njerëzit me bindje të forta politike mund ta gjykojnë përkatësinë e dikujt edhe nga kundërshtimi që ai shpreh ndaj palës tjetër.
Gjetjet nxjerrin në pah një pengesë për dialogun: përpjekja për të kuptuar të dyja anët e një debati mund të interpretohet si mbështetje për kundërshtarin. Markman vëren se ky mekanizëm mund të ndihmojë edhe në shpjegimin e arsyes pse raportimi i balancuar mediatik perceptohet ndonjëherë si i njëanshëm nga njerëzit me qëndrime të forta politike.